زایمان سزارین

زایمان سزارین

زایمان سزارین یا زایمان طبیعی ؟ این سوالی است که تمامی بانوان در هنگام بارداری از خود و یا متخصص زنان خود می پرسند . زایمان سزارین چگونه است ؟ زایمان سزارین در چند هفتگی انجام می شود ؟ مراحل زایمان سزارین چیست ؟ آیا زایمان سزارین با بی حسی انجام می شود ؟ تمامی این ها مواردی است که بیشتر از متخصصین زنان سوال می شود.  در صورتی که باردار هستید و یا تصمیم به بارداری دارید بهتر است مقاله زیر را مطالعه کنید .

زایمان سزارین

زایمان سزارین

در روش زایمان سزارین کودک از طریق شکم مادر خارج می شود . این روش زایمان تنها در موارد خاص به مادر توصیه می شود . گاهی مادر بیش از یک کودک حمل  می کند  و یا سلامت نوزاد و مادر در خطر است  در این موارد تنها روشی که می تواند تمام این مشکلات را برطرف کند انتخاب روش زایمان سزارین است . می توان گفت  روش جراحی برای مادر و نوزاد به نسبت ایمن تر می باشد با این حال خطرات و عوارض خاص خود را دارد .

برای انجام زایمان سزارین لازم است تا با کمک برش جراحی در شکم مادر و رحم ،تحویل کودک صورت گیرد . در بیشتر موارد جراحی سزارین به علت عوارض پیش بینی نشده مورد نیاز می شود . در حقیقت اگر مادر و یا  کودک  در معرض خطری جدی باشند ، زایمان سزارین تجویز می گردد .

شرایط زایمان سزارین

در بعضی موارد، متخصص زنان  شما به جای زایمان واژینال یک بخش c  یا زایمان سزارین را توصیه می کند. به عنوان مثال، ممکن است یک بخش  زایمان سزارین برنامه ریزی شده نیاز داشته باشید  در صورتی که :

  • مادر سابقه انجام زایمان سزارین با یک برش کلاسیک عمودی رحم داشته باشد ،در حقیقت این برش نادر است و یا در مواردی مادر سابقه انجام چندین بار زایمان سزازین را داشته باشد . در این موارد به طور قابل توجهی خطر ابتلا به اختلالات رحم در هنگام زایمان واژینال یا طبیعی افزایش می یابد .
  • در مواردی که مادر سابقه انجام جراحی های تهاجمی رحمی مانند میومکتومی ،که باعث افزایش ریسک اختلالت رحمی در طول زایمان واژینال می گردد بهتر است زایمان سزارین انجام شود .
  • در مواردی که مادر بیش از یک کودک حمل می کند بهترین روش زایمان تنها روش زایمان سزارین است و با انجام زایمان طبیعی ممکن است جان مادر و کودک به خطر بیافتد . بسته به عوامل ، مانند چگونگی دوران بارداری که در هنگام تحویل و موقعیت دوقلوها وجود دارد.
  • گاهی وزن نوزاد بالاتر از حد طبیعی خود می باشد . در شرایطی که نوزاد به دلیل یک بیماری همچون ماکروزومی بزرگتر از حد طبیعی باشد توصیه می شود که حتما به روش سزارین ،زایمان انجام شود .
  • گاهی مادر مبتلا به برخی از بیماری ها همچون دیابت و.. است که می تواند شرایط انجام زایمان را با اختلال مواجه کند .. در این شراتیط بهترین روش انتخابی برای زایمان ،سزارین می باشد .
  • زمانی که مادر یک انسداد دارد که تحویل زایمان واژینال را مشکل و یا غیر ممکن می سازد همچون وجود فیبر بزرگ
  • به دلیل ناهنجاری های شناخته شده نوزاد ،زایمان طبیعی این  عوارض را مستعد سازد ،بعضی از این موارد همچون نقص لوله عصبی می باشد
زایمان سزارین

زایمان سزارین

تکنیک زایمان سزارین

معمولا از برش های عمودی خط وسط یا عرضی سوپر اپوبیک استفاده می شود . برش عرضی ،خطوط لانجر کشش پوستی را دنبال می نماید ،بنابر این نتایج زیبایی عالی در پی دارد . همچنین در این برش میزان درد پس از جراحی ،از هم گسیختگی فاشیا و هرنی انسیزیونال کاهش می یابد . در مواردی که احتیاج به فضای جراحی بزرگتر می باشد و یا دسترسی به قسمت فوقانی شکم ضروری است ،انسیزیون فن اشتایل توصیه نمی شود . مواقعی که فضای بیشتری مورد نیاز است و احتیاج به یک برش عرض داریم ،انسیزیون Maylard  یک گزینه بی خطر است .

برش عمودی (Vertical Incision )

ایجاد یک برش عمودی خط وسط در زیر ناف در سریع ترین زمان ممکن صورت می گیرد . برش باید به اندازه کافی بزگ باشد که زایمان نوزاد بدون مشکل صورت پذیرد . بنابر این طول آن باید متناسب با اندازه تخمینی جنین باشد . دیسکسیون شارپ در سطح قدامی غلاف  رکتوس که عاری از چربی زیر جلدی است داده شده  تا یک  نوار با پهنای  ۲cm  از فاشیا  در خط وسط نمایان شود . برخی از متخصصین زنان ترجیح می دهند که غلاف رکتوس را با اسکالپل  در طول برش فاشیا باز کنند . برخی دیگر یک سوراخ کوچک  در آن ایجاد نموده و لایه فاشیا را با قیچی برش می دهند . عضلات رکتوس  و پیرامیدالیس  در خط وسط  توسط دیسکسیون  شارپ  و پلانت از هم جدا شده تا فاشیاری ترانسور سالیس و پریتوئن نمایان شوند .

برش های عرضی

در برش تعدیل شده فن اشتایل ،پوست و بافت زیر جلد  با یک انسیزیون عرضی ،تحتانی  و اندک منحنی باز می شود . انسیزیون در سطح خط رویش  موهای پوبیس ایجاد شده  و تا حاشیه های جانبی عضلات رکتوس ادامه می  یابد . دیسکسیون شاپ لایه زیر جلدی تا روی  فاشیا امتداد می یابد . عروق اپیگاستریک سطحی معمولا در وسط  فاصله پوست و فاشیا  چند سانتیمتر  از خط  وسط قابل شناسایی هستند . در  صورتی که این عروق پاره شوند  می توان آنها را لیگاتوریا  ،کوتر  نمود . بعد از جداسازی بافت زیر جلد از فاشیاری زیرین  به میزان ۱cm یا بیشتر از هر سمت ،فاشیا را باز می کنیم . در این سطح ،فاشیاری قدامی شکم  معمولا  از دو لایه قابل مشاهده تشکیل شده است .

زایمان طبیعی یا زایمان سزارین

در واقع نمی توان  گفت کدام روش زایمان بهتر است ،هر کدام از روش های فوق فواید خاص خود را دارد . مهم این است که  یک متخصص خوب انتخابی آگاهانه داشته باشد ،و برای هر فرد متناسب با شرایط بهترین روش زایمان را انتخاب کند . واقعیت این است که اگر  خانمی شرایط  لازم برای  زایمان طبیعی را داشته باشد  و در معاینه توسط متخصص زنان ،شرایط قرار گیری جنین  و شرایط جسمانی مادر  به گونه ای باشد که برای  زایمان طبیعی آماده باشد ،بهتر است که تنها به روش  طبیعی زایمان انجام شود  . خیلی از بانوان از درد زایمان طبیعی می ترسند و این می تواند دلیلی باشد که زایمان سزارین را انتخاب کنند . امروزه  روش های متعددی  برای کاهش درد زایمان طبیعی وجود دارد ،با کمک این روش ها  مادر می تواند تجربه داشتن یک زایمان طبیعی بدون درد را داشته باشد .

زایمان سزارین

زایمان سزارین

اما اگر زایمان طبیعی به هر دلیل برای مادر مشکل ایجاد ایجاد کند ،  مشکلاتی از قبیل تننگی لگن ،موقعیت نامناسب جنین  ،عدم پذیرش زایمان طبیعی از لحاظ روحی و… همگی می تواند دلیل بر انجام زایمان سزارین باشد ،بهتر است که زایمان سزارین انتخاب شود . زایمان سزارین تنها در مواردی که مادر به هر دلیلی قادر به انجام زایمان به روش طبیعی نمی باشد توصیه می گردد . در نتیجه نباید  بر هیچ روش زایمان تاکید  کرد .

تکنیک برش عرضی زایمان سزارین

معمولا رحم به گونه ای چرخیده که لیگامان گرد چپ نسبت به راست ،قدامی تر و نزدیک تر  به خط وسط است . در موارد مکونیوم  غلیظ یا مایع آمنیون عفونی ،برخی متخصصین زنان ترجیح می دهند ،یک پک لاپاراتومی مرطوب  در هر یک از ناودانهای جانبی صفاتی  قرار دهند  تا مایع  و خون  خارج شده  از رحم باز شده  را جذب کند . چین برگشت پریتوئن روی لبه فوقانی  مثانه و پوشاننده قدام سگمان تحتانی رحم (فلاپ  مثانه ) در خط وسط توسط فورسپس گرفته شده  و با قیچی به صورت عرضی  برش داده می شود . قیچی بین سروز مثانه ای  رحمی  و میومتر  سگمان تحتانی رحم قرار داده می شود .  قیچی از خط وسط به طرفین هل داده می شود  و سپس در حالی که تیغه های آن  به صورت متناوب و نسبی از هم باز می شوند به  عقب کشیده می شود . با این کار یک نوار سروزی  با پهنای ۲cm  جدا می شود که سپس برش داده می شود . وقتی لبه های جانبی  در هر سمت مشخص شدند ،قیچی تا اندازه ای به سمت سری جهت داده می شود . فلاپ تحتانی پریتوئن بالا آورده شده و مثانه به آرامی  و با دیسکسیون شارپ  یا بلانت  از میومتر زیرین جدا می شود . در کل عمق جداسازی مثانه  نباید  بیشتر از ۵ cm  باشد و معمولا باید کمتر  باشد . به خصوص در موارد وجود یک سرویکس  دیلاته  و با افاسمان می تواند دیسکسیون رو به پایین تا  روی واژن  ادامه داد .

برش رحم

رحم را می توان با تکنیک های مختلف برش داد . همه این روش ها با استفاده از  یک اسکالپل جهت برش عرضی سگمان رحمی تحنتانی  نمایان شده به میزان  ۱-۲cm   در خط وسط آغاز می شوند . این کار باید  با دقت  جهت جلوگیری  از آسیب  جنین صورت پذیرد . لاسراسیون  پوست  شایعترین صدمه  جنینی است . ورود بلانت  با دقت  با استفاده از  هموستاس یا نوک انگشت  برای جدا کردن  عضله می تواند کمک کننده باشد . هنگامی که  رحم باز شد  می توان  انسیزیون  را با برش  از طرفین  و سپس اندکی  رو به بالا  با قیچی  گشترش داد . همچنین وقتی  که سگمان تحتانی  رحم نازک  است ،انسیزیون  را می توان  با استفاده  از کشش  به طرفین   و رو  به بالا با استفاده  از انگشتان اشاره ،گسترش داد . در یک مطالعه بیان شده که گسترش  دادن شارپ انسیزیون ،هدر رفت خون و نیاز به ترانسفوزیون را بالا می برد . انسیزیون رحمی باید به اندازه ای باشد که اجازه زایمان سر و تنه جنین را بدهد ،بدون اینکه با ورود  به حواشی  جانبی رحم باعث پارگی عروق رحمی شود .

زایمان سزارین

زایمان سزارین

احتمال چسبندگی بعد از زایمان سزارین چه مقدار است 

معمولا بعد از زایمان سزارین چسبندگی در فضای مثانه ای – رحمی یا در بین قسمت  قدامی شکم و رحم ایجاد می شود . با هر زایمان موفق ،شدت و در صد  ابتلا افزایش می یابد . می توان با ظرافت در انجام کار ،دستیابی  به هموستاز ،انجام کمترین ایسکمی بافتی ،عفونت و واکنش  به جسم خارجی میزان چسبندگی ها را کاهش داد .

مراقبت بعد از زایمان سزارین

تحقیقات نشان  داده مورفین  در مقایسه  با مپریدین ،اثرات ضد دردی  و تسکین دهنده بهترین دارد  و به میزان  قابل توجهی میزان تداوم شیر دهی و هم اتاقی نوزاد با مادر را بهبود می بخشد . شیر دهی را می توان در روز جراحی آغاز نمود . پس از انتقال به اتاق ،علائم حیاتی بیمار حداقل هر ساعت  به مدت ۴ ساعت و سپس با فواصل ۴ ساعت ،بررسی می شود علائم حیاتی ،تون رحمی ،برون ده ادرار و مقدار خونریزی ارزیابی می شوند . در صورتی که زایمان سزارین از قبل پیش بینی نشده باشد پره اکلامپسی شدید ،استفراغ ،تب ،لیبر طول کشیده  بدون دریافت کافی مایع ،خونریزی قابل توجه و سپسیس از علل کاهش  یا افزایش پاتولوژیک مایع خارج سلولی هستند .

کاتتر مثانه باید ۱۲ ساعت پس از عمل یا حداکثر صبح روز بعد از عمل خارج شود . شیوع احتباس ادراری به دنبال  زایمان سزارین حدود ۳ تا ۷ درصد است . آنالژی منطقه ای و عدم پیشرفت لیبر بعد از جراحی ،یک خطر شناخته شده است . در موارد بدون عرضه ،غذای جامد طی ۸ ساعت پس از جراحی توصیه می شود .

توصیه می شود زنانی که تحت زایمان سزارین قرار می گیرند نسبت به زایمان واژینال در خطر افزایش ترومبوآمبولی قرار دارند . عوامل خطر آن عبارتند از سن بالای ۳۵ سال ،تعداد زایمان سزارین اورژانسی ،عفونت همزمان بیماری عمده ،پره اکلامپسی ،واریس های بزرگ ،بی تحرکی اخیر و سابقه ترومبوزه وریدی عمقی یا ترومبوفیلی . تحرک زودرس خطر ترومبوز وریدی و آمبولی ریوی را کاهش می دهد در اکثر موارد روز بعد از جراحی زایمان سزارین مادر باید حداقل ۲ مرتبه به مدت کوتاهی  از تخت خارج شود و به آرامی قدم بزند .

پاسخ

15 + 17 =